اراجیف شیک، جیب های وَرَم کرده!

اراجیف شیک، جیب های وَرَم کرده!

جوامع امروز به مدد تکنولوژی هر لحظه رشد می کنند و به پیمایش شیب تندی که به وهم، آسمان را منزلگاه خود پنداشته، مشغولند.
واضح است که سوخت این ماشینِ جامعه را اعضایش با بی وقفه هیزم به آتش دانَش انداختن، تامین می کنند.
دریغ اما که چندی است حرارت حاصله مرز گسترانده و لهیب به دست و جان اعضا می کشد. اعضایی که فردیتشان را به عنوان انسان و نقششان را در اعتلای انسانیت به فراموشی سپرده اند، و این یعنی، تهیّگی آگاهی انسان از وضعیت و خاصیت خویش.
اما سوختِ این ماشینِ لکنته چیست؟
میلِ به تن آسایی و آسودگی، یک کلام: مُردگی.
هی در و دیوارش را بزک کردیم و نانِ نفاخ به حلقش ریختیم.
باد کرد و دیر نیست روزی که ناکشسانیَ ش عیان گردد، و چنان منفجر شود که گند و آخالش بپاشد به دست و پا و روی و مویمان.
دستاری ابریشمین به هر یکمان داده اند که بر چشم بگذاریم و پسِ سر گره ای بکورانیمَش تا به رویایی لطیف بغلتیم.
چه بسیارند مبلغان روغن موتور و چه اندک، جاده هایی که برشان نراندیم!
از بُرّندگی سوادمان مست گشته ایم، غافل از اینکه این تیزیِ کور، پوست پِرپِری روحمان را سوراخ نموده و به هیچِ ماسیده بر وجودمان افزوده.
مغزهامان را از اراجیف پُر کرده ایم، اراجیفِ شیک!
به امید آنکه شاید روزی جیب هامان وَرم کرد و پُر شد از اسکناس.
سپس اسکناس ها را بدهیم و خوراک بخریم، بخوریم و بخوابیم و خرناس بکشیم.
اسکناس بیشتر، خواب درازتر!

(گرچه می تواند عکس این باشد، به این معنا که فراغت حاصله از ثروت، ما را بیدار کند نه خوابزده)

پست های مرتبط

بدون پست مرتبط یافت نشد.

3 comments

  • چقدر سخت می‌نویسی.
    خوب می‌نویسی اما شبیه یه رژه نظامی سخته
    یکم قلم رو شل بگیر، بذار برقصه‌
    البته فقط یه نظر و پیشنهاد بود
    موفق باشی.

    پاسخ
    • «سِ» ی عزیز، ممنون از اینکه وقت گذاشتین و خوندین.
      باعث شد دوباره بخونمش و سعی میکنم از این پس شل بگیرم (:

      پاسخ
  • من باب وجود قدرت آفرینش، آفریدنی جان میگیرد و تا نیرویی ضعیف تکثیر نشود “کل” شکل نمی گیرد.
    درد ما نشانه گرفتن انگشت اتهام به سمت کلی است که از خود، خودیتی ندارد، به نام جامعه.
    و الا نیروی ضعیف ماییم و فرد فردمان که بازتاب های انسانیمان تکثیر شده و در قالب جامعه رخ نموده،
    و همانطور که اندیشمندان روانشناس گفته اند “سرتاسر نهاد آدمی متکی بر لذت و خودمحوری ست و در یک کلام،پلید.”

    پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *